Burn-out & bewustzijnsverruiming

Lifemaps.NL Transformatie

In het boek Een reis door je leven in 3 vragen schreef ik over transformatie. Wat ik eerder in mijn leven had meegemaakt was al aardig transformatief, vond ik. Je kunt je daar iets bij voorstellen, wanneer je achterin mijn levensgeschiedenis leest. Maar… persoonlijke groei gaat kennelijk altijd door. Uit ervaring mag ik zeggen: wat er ook gebeurt, het gaat erom de realiteit te accepteren, innerlijke weerstand los te laten, je diepgaand af te stemmen op de stroom van het leven in jou, en jouw uitwerking te kiezen. De onderste steen komt boven, het is niet gemakkelijk en het kan lang duren, maar je kunt jezelf opnieuw uitvinden.

Burn-out

In januari 2014 wandelde ik buiten, heerlijk in de natuur. Toen ging ik me niet lekker voelen. Mijn benen werden zwaar en ik kon niet meer vooruitkomen. Het werd aardedonker om me heen. Ik ging langs de kant van de weg zitten. Jarenlang yoga doen leerde me om me te concentreren op mijn ademhaling. Iemand bracht me thuis. Ik belde de huisarts op, die zei: je hebt een paniekaanval gehad.

Mijn zenuwen waren tot het uiterste gespannen. Mijn hersenen waren wattig. Innerlijke alarmbellen rinkelden bij van alles en nog wat: angst om van de wereld te raken, een gevoel van dodelijk vermoeid zijn, snel en vaak overprikkeld zijn, wiebelig worden van de te wijdse buitenruimte. Ik belde ook mijn klassiek-homeopathe. Haar woorden waren: je onbewuste wil je iets zeggen. En: wat in je leeft, daar heb je geen controle over; laat het maar naar buiten komen. Zoals ik al meermaals heb ervaren, hielpen de 2 minuscule korrels, die ze me opstuurde, om van binnen rust te brengen.

Als zelfonderzoek type kon ik met hun informatie iets, ook al schudde ik op mijn grondvesten. Ik ging online zoeken en veel van wat ik las over overspannenheid en burn-out was van toepassing. Van anderen hoorde ik dat het proces van herstel wel twee jaar kon duren. Dag na dag probeerde ik weer uit wat ik kon. In de eerste twee maanden kon ik maar enkele honderden meters lopen zonder helemaal gestresst te raken. Ik kon nog wel verstandig denken, dat was verrassend. Het drong tot me door, dat ik alles wat ik geleerd heb in mijn leven uit de kast zou moeten halen om mezelf te helpen – waarin en waar naartoe was nog niet duidelijk.

Ik nam me voor elke dag met iemand contact te hebben. Dat hielp me enorm. De ‘normaalheid’, die ik bij mensen voelde, stelde me gerust. Ik mocht vertellen wat ik meemaakte. Ze leefden met me mee en gaven goede adviezen. Ik schreef steeds op wat er gebeurde en las het regelmatig weer door. Ik liet mijn gezondheid onderzoeken, zoals mijn bloedwaarden, hoofd, hart, longen. Alles was helemaal OK; dat was een hele geruststelling.

Natuurlijk werd ik ook door de UWV bedrijfsarts opgeroepen. Hij luisterde met aandacht naar mijn ervaringen. Ik voelde me serieus genomen en gehoord. Wat me schokte was zijn vraag: wanneer heb jij je eigenlijk voor het laatst gelukkig gevoeld? Ik kon er nauwelijks antwoord op geven. Ik maak wat van het leven en het ging mij altijd goed. Maar het woord: voelen triggerde me zeer. Ik had de laatste jaren vooral heel hard gewerkt, zowel voor mijn werkgever als in mijn vrije tijd aan de lifemaps.

Ik deed veel yoga. Zelf wanneer ik me angstig voelde, kwam ik erin tot rust. Ik had meer behoefte om lichamelijk bezig te zijn, dan om te praten. Wandelen was lang een uitdaging en yoga een uitkomst. Ook loopmeditatie vond ik heel prettig. Ik deed eindeloos lang over het borduren van een kussentje. Ook het zingen van mantra’s bracht me kalmte. Vooral de mantra over de liefde en voor het geluk van allen, deden me goed. In deze periode vol angst zong ik ook vaak de mantra om de realiteit helder te kunnen zien.

In veel dat voorheen gewoon was, moest ik opnieuw zelfvertrouwen opdoen: een langer gesprek met iemand, in een (gezellige) groep zijn, op een druk station tussen honderden mensen lopen, met de auto naar Utrecht reizen, in een lift vol met mensen staan, in de harde wind fietsen, rustig blijven in de wachtkamer bij de huisarts….

Bewustzijnsverruiming

Ik was me ervan bewust, dat het nodig was om de oorzaken van mijn burn-out boven tafel te halen. Maar ik ging er niet naar op zoek. Het werkte eigenlijk andersom. Ik merkte, dat het me enorm hielp om bij angst en onprettige gevoelens op zoek te gaan naar een boek uit mijn verzameling of een bron op internet, waarin ik dingen kon lezen waar ik blij van werd. Zo raakte ik verdiept in het boek Big Mind, Big Heart van Genpo Roshi en ging in gesprek met de innerlijke stemmen in mezelf. Of ik las in Shambala, de weg van de krijger over de weemoed van de strijder en werd ontroerd door de liefde die eruit sprak. Dat zoeken werkte zo goed voor mij, dat ik er op enig moment een bewuste keus van maakte, namelijk om mijn angsten en zorgen spiritueel uit te werken. Daarmee bedoel ik: mijn bewustzijn te verruimen, de eenheid en heelheid in mijzelf te vinden en open te staan voor de eeuwigheid van het leven.

Enkele maanden later stond ik op een ochtend op met een hoofd dat me weer eens zei: ik voel me niet lekker, er is angst op komst. Ik ging met een kop koffie in een stoel zitten. Ik zag hoe een huiszwaluw uit zijn nestje vloog bij de buren aan de overkant. Ik keek ernaar. Erin zijn. Helemaal accepteren zoals het hier en nu met mij is. Toen kwam het inzicht: in deze volledige acceptatie kan ik onvoorwaardelijke liefde ervaren. Dat voelde ik in al mijn vezels. Toen zag ik hoe allemaal zilveren draden vanuit mijn boeken in alle hoeken van de kamer in mij samenkwamen. Dat wat de auteurs ervan hebben beschreven allemaal delen van de waarheid zijn. Hoe ik alles in me heb, maar alleen opgedeeld in stukjes en apart van elkaar opgeborgen. In mijzelf kwamen de woorden naar boven:  geloof nu echt de wijsheid, die je hebt gelezen, en laat alles samenkomen in jezelf. Ik voelde hoe ik vol met licht was en met het hemelse of de hemelse wezens was verbonden.

Een tijdje later zag ik ergens, dat Neale Donald Walsch een online, maar wel live, cursus zou geven met de titel: Living from the soul. Ik had de boeken van de gesprekken met God wel staan, maar had er lang niet in gelezen. Het verraste me hoe uitgebreid en prachtig de kosmologie is, die hij heeft opgetekend. Ik werd zo enthousiast, dat ik besloot om alles toe te voegen aan mijn geloof, dat de kwaliteit bezit om het allermooiste te zijn, wat ik me maar kan voorstellen.

Liefde was al jaren de onderliggende stroom van wat ik in mijn leven tot uitdrukking wilde brengen. Met mijn ervaringen van nu paste het goed om me verder in mijn zieleleven en overtuigingen te verdiepen. Ik heb de mp3’s van de cursus in totaal wel drie maal beluisterd. Wat me geweldig hielp was om te horen hoe het ‘system of the mind’ werkt. Hoe mijn hersenen me continu dienstbaar zijn om uit mijn geheugen op te halen wat me kan helpen in mijn volgende moment. En hoe er een diepere laag is, een bewustzijn, dat aangesloten is op alles wat er is, op al het weten, over de tijd heen. Hoe de mind en dit hoger ontwikkelde zelf een samenwerking kunnen vormen, waarin het hogere zelf leidt en de mind een intuïtief instrument wordt. Sinds mijn burn-out voel ik het leven continu bruisen in mij. Ik stel me dus voor hoe het leven zelf in mij stroomt en ik noem dat: mijn lokale ziel. Het woord: lokaal heb ik bedacht toen ik Neale Donald Walsch hoorde vertellen hoe er na de dood een essentie van ziel, geest én lichaam weer teruggaat naar het leven buiten tijd, plaats en materie. Ik had zelf al het gevoel, dat het voor mij waar is, wat Neale vertelde, en nu werden er woorden aan gegeven.

Categorieën

Delen:

, , , , , , , , , , ,