skip to Main Content
030-6775536                               Winkelmand

Nieuw bewustzijn leren kennen

Zestig jaar, in een notendop

Van kinds af aan ben ik bezig mezelf te ontwikkelen. Mijn moeder stierf toen ik 8 jaar oud was. Ik voelde, dat ik, oudste van zeven,  voor mijn stiefmoeder – zoals zij toen was – een moeilijk kind was, dat haar steeds weer kwaad maakte. Al die jaren in het ouderlijk huis in mijn vrijheid beperkt en weggedrukt. Er was weinig ruimte voor liefde. Mijn vader trok zich terug; hij is nooit over de dood van zijn eerste vrouw heen gekomen. Zo heb ik dit alles ervaren. Heb mezelf al jong voorgenomen: ik ga het anders doen, ik doe het beter dan mijn ouders. Ik was altijd bezig alles te ervaren en daaruit te leren over mezelf, het leven, de wereld. Maar mijn echte leven begon pas op mijn 18de jaar, toen ik eindelijk het huis uit kon. Mijn studie Biologie gaf me niet direct wat ik zocht, maar ik had de tijd om overal in te duiken: de liefde, nieuwe mensen, vrijwilligerswerk, filosofie, economie. Ik betaalde mijn eigen doctoraalstudie om niet meer afhankelijk te zijn van mijn ouders. In de eerste grote etappe van mijn reis was ik een ‘groene’ mens, actief in de natuur en de lokale politiek, creatief met natuurlijke materialen. Ik ontmoette mijn man. We kregen twee prachtige zoons. Hun geboorte en ontwikkeling, wie zij zijn als mens, is het mooiste dat me ooit is gegeven. Ik werd Biologie juf in het hoger onderwijs. Verzamelde slakken voor een levendige les. Sprak met de leerlingen over seks en gezondheid. Maar ik kon niet tegen met het gebrek aan samenwerking en management(kwaliteiten) in het onderwijs. Dankzij een omscholingsproject was ik in de gelegenheid van richting te veranderen. Ik wilde nu ook weten wat geld en macht was en mijn keuze: sales en marketing binnen IBM als setting voor mijn eigen werk, werd gehonoreerd. Jaar na jaar verkende ik de ‘business’ omgeving en stapelde ervaringen op. In die jaren werd ik ook 2x uit mijn functie ontheven. Dat kon, zonder reputatieschade. Mijn man en ik keerden de rollen om. Hij werd huisman. Zijn manisch depressiviteit maakt het hem onmogelijk een reguliere baan te behouden. Ik werkte fulltime en was veel weg. Hij voedde onze jongens op, wat ik positief vond: een man als opvoeder, als rolmodel. Terwijl ik hard aan het werk was nam bij hem, stukje bij beetje, alcoholisme de plek in van depressiviteit. Uiteindelijk wist ik dat ik van hem moest scheiden. Daarop volgden jaren van hard werken en thuis leven als een monnik. Voor de jongens (en vaak ook voor hem) zorgen, in de tuin werken, in de natuur zijn. Een collega bracht me in aanraking met Universele Energie. Zes jaar lang volgde ik cursussen bij leermeester Dang, overal in Europa. Door zijn energieoverdrachten – ik voelde dit gebeuren – werden mijn chakra’s geactiveerd. Sindsdien voel ik die draaien, maar ik sprak hier nooit over. Ik deed aan yoga en verdiepte me in het boeddhisme. Mijn spiritualiteit gaf me een fundament, gaf me steun. Ik had in al die jaren veel bevriende collega’s, maar daarbuiten weinig echte vrienden. Was vooral autonoom bezig, en had daarnaast veel tijd voor mezelf nodig, om bij te komen en te evalueren wat ik meemaakte.Toen stierf mijn echtgenoot. Er volgde een periode van loutering. Ik genoot van de wonderlijke schoonheid van de natuur. Ik kon mezelf bevrijden van stress en zorgen.  Op mijn werk was ik op een positie gekomen – een vrije rol, maar wel een met invloed – die het mij mogelijk zou maken de grote dingen te doen, waar ik naar verlangde. Eerlijke communicatie, hechte relaties, open boeken, krachten bundelen om de competitie te overstijgen, steen voor steen bouwen aan de realiseerbare visie die me voor ogen stond. Dat lukte, grootser dan ik had durven dromen. Toen kwamen jaren van daadwerkelijk realiseren en uitbouwen. De gelukkigste jaren van mijn leven tot nu toe. Zeker ook omdat ik gevoed werd in een intense en vervullende, zij het verborgen, liefdesrelatie. Ik besloot een boek te schrijven om uit te leggen wat, waarom en hoe dit alles in mijn leven tot stand had kunnen komen. Het werd: Een reis door je leven in 3 vragen. Ofwel: het leven uitgelegd in 100 pagina’s, aan de hand van informatieve plaatjes. Het was heel bijzonder om lijnen en samenhang te vinden in de wereld van veelzijdigheid, die ik in me draag. Toen kwam er in mijn werk een kentering. De business werd te omvangrijk. Ik was (nog steeds) geen gemiddeld iemand en men vond mij moeilijk te sturen. Op het moment, dat IBM iemand boven me aanstelde, wist ik, dat mijn positie zou gaan afbrokkelen. Ik gaf die op en stapte over naar de klant. Daarop volgden enkele jaren van zwoegen. Ik beëindigde de relatie met mijn geliefde; hij hield het niet meer vol. In mijn nieuwe setting bij UWV bleek ik niet goed te passen. Toen ik ‘vrij kwam’ nam ik het besluit: ik ga me vol inzetten voor duurzaamheid. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik me daar niet meer voor ingezet had en in plaats daarvan voor mijn eigen agenda aan het werk was geweest. Wel voor maatschappelijke doelen, maar toch. Ik ging harder werken en nog harder. Op mijn 60ste kreeg ik een burn-out. Het merendeel van wat ik in mijn hoofd had aan wensen, ideeën en plannen werd meteen weggebrand, toen er een overweldigend krachtige, donkere energie door me heen stuwde. Om toch te kunnen blijven ‘werken’ ben ik vanaf toen de lifemaps verder gaan ontwikkelen. Dat was al een hobby, waarmee ik startte toen een lezer van mijn boek vroeg: en wat kan ik er nu mee? Ik kon met de lifemaps verder op zelfonderzoek en het gaf me ook een verbinding met de realiteit, met de wereld om me heen. Ondertussen kwam mijn zo lang voor mezelf gehouden innerlijke leven ten volle naar buiten Ik maak(te) ongelooflijke dingen mee – fysiek-energetisch, mentaal, emotioneel, spiritueel – intens, heftig – en allemaal in mij. Ik houd een dagboek bij van mijn ervaringen als manier om er betekenis aan te geven, en als documentatie voor later onderzoek. Ik ervaar mezelf nu als een wereld van sensaties, energieën, met verschillende lagen, fasen, aspecten. De kennismaking met de wereld van hoog- en meervoudige begaafdheid en hoog-sensitiviteit heeft mij gesteund. Met als belangrijkste inzicht: ‘bij hoog-sensitieve mensen staat de deur naar het onbewuste altijd op een kier’. De bewustzijnsverruiming noopt mij een nieuwe manier van leven te vinden, bewust leven in de directe ervaring in elk moment, waarbij altijd de zonne- en de schaduwkant zijn opgenomen. Al die tijd zeg ik honderden keren tegen mezelf: hoe is dit nu toch weer mogelijk. Dit is wonderbaarlijk. Als we dit allemaal collectief zouden weten hoeveel natuurlijkheid zou dat de wereld kunnen geven!

Bewustzijnsverruiming

Burn-out: een goed gekozen naam voor wat ik heb ervaren. Mijn levenslang opgebouwde muren werden in een klap weggebrand, zodat de hele werkelijkheid plotsklaps in volle hevigheid bij me binnenkwam – die van de wereld om me heen én die van binnen. Het was bijna niet te verdragen. Mijn hoofd was overwerkt en zat vol met watten. Ik voelde alles trillen en kloppen in mij. De interne druk was groot. Ik kon niet naar de horizon kijken omdat de ruimte me overweldigde. Kon nog net 100 meter lopen, wanneer ik erbij telde en elke stap op wilskracht zette. Drie volle jaren lang stond mijn leven in het teken van overgevoeligheid, hevige vermoeidheid en het doorwerken van mijn existentiële angsten. Steeds weer werd ik verrast door nieuwe, onbekende heftige sensaties, overal in mijn lichaam.

Een burn-out is een signaal, dat het tijd is om oud gedrag en overtuigingen te herzien. Mijn klassiek-homeopathe had me, vlak nadat het gebeurde gezegd: je onbewuste wil je iets zeggen. Ik geloof, dat een mens in elke omstandigheid keus heeft om wat er is uit te werken. Ik besloot de burn-out dus ook te beleven als bewustzijnsverruiming in mentale, emotionele en spirituele zin. Dat heb ik geweten! Ik doe al mijn hele leven aan zelfonderzoek, maar alles dat ik samenvat onder de titel: mijn schaduwkant, is de revue gepasseerd. Mijn besluit hielp me wel om de voortdurende moeilijke en enge lichamelijke ervaringen te verduren. Langzamerhand, tergend langzaam, begon mijn lichaam me vertrouwder aan te voelen. Ik kreeg door, dat dit alles te maken had met mijn toegenomen lichaamsbewustzijn. Dat ik met mijn aandacht uitvergrootte wat er in mij speelde. Ik kon steeds beter mijn kalmte bewaren, wat er ook gaande was, zoals energieën om mijn hoofd, messteken door mijn hart of maandenlange pijn in mijn buik, rug of gewrichten.

In het vierde jaar maakte ik nare en verdrietige dingen mee: zware ziekte van mensen, die me dierbaar zijn, een lange relatie verbroken in de familie, het weglopen van mijn zoons bijzondere kat Siep. Ik merkte, dat die zich vertaalden in pijnen. Het was een hele puzzel om de verschillende pijnen te leren kennen. Ik gebruikte hierbij online gevonden lijsten met lichaamssensaties en emoties, en met afbeeldingen van waar in het lichaam die tot uiting komen. Ik vond het weer moeilijk om samen met anderen te zijn, zeker met mijn geliefden. Het was moeilijk om aanwezig te blijven, terwijl er zich van alles in mijn lichaam opbouwde. Maar ik bleef ‘oefenen’. Nu ben ik een emotioneel mens: vaak en snel geraakt en geroerd, kwetsbaar.

Wanneer ik het maar doseerde en genoeg tijd voor mezelf nam ging het goed, dus ik begon  in het vijfde jaar weer af en toe een workshop te geven. Toen werd ik opnieuw totaal verrast en overweldigd door een onbekend fenomeen. Ik kreeg elke week wel een ervaring van overwhelmed zijn, van me totaal niet lekker voelen. Mijn hoofd werd heet, ik voelde me onwel, ik kon niets meer dan er ter plekke bij te gaan liggen. Dit kostte veel energie en kon enkele dagen duren. Ik was niet in staat om hier duiding aan te geven. Ik kreeg er ook nog hartkloppingen bij. Na maanden puzzelen, zonder resultaat, besloot ik me helemaal uit de buitenwereld terug te trekken en belde mijn klassiek-homeopathe. Zij liet me vertellen wat er gebeurde en hoe ik me voelde. Ze liet me net zolang doorvertellen, tot ik iets zei, dat zij herkende als een trigger voor mij. Na een aantal gesprekken en af en toe, wanneer het van binnen weer helemaal vast zat, inname van homeopathische korrels voor Ignatia, merkte ik de rode draad op: het ging steeds weer over dingen, die ik niet wilde, die ik tegen wilde houden, die ik niet kon verdragen. Ongelooflijk! Dat zo iets zomaar op mijn 65ste naar buiten kon komen! Het leren omgaan met met dit nieuwe kanaal, is een van meest aparte en moeilijke dingen die ik ooit heb gedaan.

Hoe ik dit nu begrijp? Ik weet dat mijn nieuwe instant feedback kanaal gaat over me niet goed voelen, dingen niet willen, innerlijk verzet en lichamelijk trillen van de spanning. En dat dit kanaal alleen maar zelfkritiek en negatieve geluiden geeft, zoals: het is te laat, het lukt niet meer, je doet het niet goed, je telt niet mee, je bent afgeschreven, … Mijn hele leven lang heb ik mijn uiterste best gedaan het anders en beter te doen dan mijn ouders, om wat niet klopte in de heersende orde te veranderen. Mijn verlangen naar liefde, eenheid, rechtvaardigheid, echtheid, waarheid, openheid dreven mij hierin ver te gaan. Met alles wat in mij zat had ik een persoonlijkheid opgebouwd, waarin ik van betekenis kon zijn. Grote doelen gezocht, die het mogelijk maakten zichtbaar verbetering te brengen. Hierbij zette ik de werkelijkheid gewoon aan de kant en concentreerde me geheel op verandering. Zo maakte ik als het ware een positieve selectie uit het leven en hield de rest buiten. Met terugwerkend kracht, heb ik nu dit alles alsnog gepresenteerd gekregen.

Een voorbeeld van een dag

Prinsjesdag 2018. De dagen ervoor had ik allerlei berichten gelezen over mogelijke kabinetsplannen met impact op natuur, milieu, klimaat. Ik was voor mijn doen kribbig geweest naar een goede vriendin. Ik voelde me niet helemaal in evenwicht, ook omdat ik in een mini-fase ben, die al een dag of 4 duurt, waarin ik op dagbasis vastloop, mijn hoofd vol en vaag voelt, waarna mijn hart zich laat voelen, en ik ermee aan het werk moet. Ik begon monter met het lezen over wat er allemaal werd aangekondigd. Ik vond gelukkig meer terug in de plannen dan vorig jaar (uitvoeren is nog een tweede…). Daarna begon de frustratie: vrijwel niemand om me heen lijkt zich echt druk te maken over wat er met de natuur gebeurt. De grenzen aan de aarde zijn nu zelfs in zicht! Even werken aan de nieuwe versie van de lifemaps.nl website deed me goed. Aan het eind van de ochtend bleek mijn hoofd vol te zitten. Zeer onprettig. Ik voelde ook mijn hart weer. Ik zat kennelijk in de weerstand. Maar ik heb mezelf geleerd om alle dagelijkse dingen door te laten gaan, ook al voel ik me niet lekker. Ik ging op de fiets naar Kockengen om mijn wekelijkse biologische groentepakket op te halen. Maar ik had geen energie. Ik kwam bijna niet vooruit. Dat ken ik. Dan klopt mijn hart ook wat sneller, wat ik een beetje eng blijf vinden. Ik weet het: dit gebeurt vaker wanneer mijn hart in beslag genomen is door emoties. Dan moet ik het langzaamaan doen. Ik fietste dus met slakkengang verder. De dag ervoor had ik al iets totaal nieuws in mijn hart gevoeld – iets fijns, dit keer, maar ik weet niet wat –  een heel teer en kwetsbaar gevoel. Misschien speelde dit ook mee? Op de weg terug kwam ik een kennis tegen. We praatten wat en ik vertelde over dit moment. Ze keek zorgelijk naar me: dat klinkt niet goed. Ik moest uitleggen, dat dit niets ergs is, maar ‘gewoon’ omdat ik emoties nog niet goed kan belichamen. Maar ondertussen krijg ik dan toch de zorg: weet ik het wel zeker? Is er toch iets mis? Thuis met koffie op de bank gaan liggen en naar de wolken kijken. Komt boven: ik weet het beter. Ik weet hoe het wel moet. Ik moet en zal de wereld redden. Ik denk weer aan alles wat ik in de kabinetsplannen over klimaat en natuur gelezen heb. Wat patronizing eigenlijk, om de boodschap te vertellen op een toon die aangeeft: (simpele) burgers jullie kunnen gewoon je ding blijven doen, hoor, wij zorgen dat de problemen worden opgelost. Blijven jullie maar gewoon consumeren, dan blijft de economie lekker draaien en heb je nergens last van. Dit kan zoveel beter! Maar goed, eindelijk is er nu sprake van het inbrengen van een grote pot geld. We hebben economische groei gehad, nu zijn de vooruitzichten minder, de toon is somber. Wat! Laten we het maar minder krijgen, dan maken we ook minder op van de schaarse natuur en grondstoffen en vervuilen minder. Met deze litanie van commentaren zet ik mezelf vast. Ik zal wel zorgen, dat ik het in ieder geval goed doe. Een deel van mij weet dit wel; ik heb het al vaker meegemaakt. Er ontstaat een innerlijk spanningsveld, dat groter is naarmate het om voor mij belangrijkere zaken gaat. We hebben de grenzen van de aarde daadwerkelijk leren kennen! … Nu ik begrijp wat ik heb gevoeld en gedacht, kan ik me ontspannen. Tegelijk begin ik de emoties te voelen: schaamte, omdat ik hier weer in verkeer, frustratie omdat het nu al weer tijd kost – vaak een dag – waarin ik weinig kan doen en ik dus niet zo productief ben als ik zou willen. Ik maak even een break door naar mijn vrienden aan de overkant te gaan. De overbuurman met de gouden handen heeft het spinnewiel gerepareerd. Naar hen toe hou ik me groot, maar ik voel me helemaal niet lekker. Teruggekomen besluit ik alles maar weer eens toe te laten en me vrij te maken van wat ik ook maar wil doen, om mijn bewustzijn naar binnen te richten. Maar, ik ben te onrustig. Dan maar gaan wandelen. Onder het wandelen groeit langzaam dit levensverhaal. Opschrijven helpt niet echt, maar ik wil het toch een keer doen, voor dit blog. Zo dadelijk vroeg naar bed. Dat is meestal het moment van de waarheid – daarvoor ben ik dus wat gespannen – omdat, wanneer ik even rustig lig, de stroom van wat nog niet naar buiten is gekomen op gang komt. Dan luister ik – door het oorsuizen heen – naar wat er in me leeft. Ik doe de oefening om mijn energie weer door te laten stromen, vergeef mezelf voor de zoveelste keer dat ik hierin ben komen te zitten. Herinner me ook weer, dat het meestal mijn onrustige geest is, mijn krachtige bewuste aandacht, die in mijn lichaam onrust opwekt. Dus ik probeer die op mijn hele lichaam te leggen, zonder me op mijn hart of iets anders te focussen, het verder los te laten. Langzaam kom ik tot rust.

Back To Top